وزرقانى از أكابر وأجله محدّثين سنيه است ، در “ كشف الظنون “ در ذكر “ موطّأ “ گفته : وشرحه - أعني موطأ مالك - خاتمة المحدّثين محمد بن عبد الباقي ابن يوسف بن أحمد بن علوان الزرقاني ، المصري ، المالكي ، المتوفى سنة اثنتين وعشرين ومائة وألف شرحاً بسيطاً في ثلاثة مجلدات ( 1 ) . ونيز بطلان ادعاى واهى ثبوت تحريم متعه از قرآن از افاده خود خلافت مآب ظاهر است كه از كلام خودش ثابت است كه أو تحريم متعه به حكم خدا ورسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) نكرده بلكه از رأى خود ، كما ظهر من رواية عمران بن سواده . وطرفه تر از همه آن است كه اين آية كريمه متقدم بر تحليل متعه است ، پس چگونه متقدّم ناسخ متأخر تواند شد ؟ ! وعجب كه مخاطب در باب امامت وباب مكائد تشبث ( 2 ) به تقدم نزول بعض آيات به مقابله أهل حق نمايد ، واز غايت دانشمندى استدلال به آن بر كذب رواياتى كه أئمة اعلام وأساطين فخام أهل اسلام آورده‌اند نمايد ( 3 ) ; و

--> 1 . كشف الظنون 2 / 1908 . 2 . در [ الف ] اشتباهاً اينجا : ( واو ) آمده است . 3 . براي نمونه مراجعه شود به : تحفه اثناعشريه : 44 كيد سى ودوم .